13 Kasım 2016 Pazar

Unut(a)mamak!

Unutmak en iyisi. Ama unutmak zor gelir insana. Hatırlamamak daha iyi. Unutmakla hatırlamamak aynı şey değil nasıl olsa!
-Kelebeğin Rüyası


İnsan duygularına ya da düşüncelerine kilit vurabilir mi? Yazı yazarak içini döken, kendini rahatlatan bir insan, nasıl olur da “Bunları yazamamalıyım!” diyebilir. Peki yaz(a)madıklarını ne kadar içinde tutabilir? Ne kadar eziyet edebilir bir insan kendine?

Ben de tutamadım içinde. Unutulmayan, unutulamayan ya da unutuldu varsayılan şeyler üzerine yazmamam gerek dedim kendi kendime. Ama bir yerde gevşedi düşüncelerime vurduğum kilit.

Yaklaşık bir ay kadar önce çok değerli bir arkadaşım ‘unutamamak’ üzerine bir şeyler yazmamı istemişti benden. Ben de ilk fırsatta yazacağım demiştim. Demiştim ama o fırsat elime geçti geçeli erteledim. Ertelemek zorunda hissettim. Sanki yazsam anlaşılmayacak, yazsam yanlış anlaşılacak, yazsam her şey bozulacak, yazsam yanlış yollarla karşılaşırım diye erteledim hep. Şimdi yazmamam gerek dedim. Yazarsam olmaz dedim. Ama ne bunları dediğimi unuttum, ne de unutmam gerekenleri… Duyduklarımı düşündüm, düşündüklerimi sustum. Sustuklarımı ise yazamadım. Yazmak istemedim. Bir şeyleri yazamamak daha da düşündürttü beni. Duramadım artık, gevşeyen kilit bozulsun, kırılsın gitsin dedim.

İnsan bir şeyi ne kadar çok isterse, istediği o şeyi elbet elde eder deriz ya hani. Peki, bir şeyleri unutmak isterken neden unutamayız hiçbir şeyi? Unuttuğumuzu varsaydığımızda nasıl olur da hatırlarız bir bir, her şeyi? Yoksa gerçekten unutmak istemiyor muyuz bazı şeyleri? Mesela geçirilen güzel vakitleri, hissedilen samimi duyguları, söylenilen sevgi dolu sözleri… Nedir bizi bunları unutmaktan alıkoyan? Nedir bizi bu kadar geçmişe bağlayan? Neden hatırımıza gelir bu kadar zaman?


Burada bu sorulara çözüm önerileri sunmam gerekirken, neden daha çok soru soruyorum peki? Daha bugün okuduğum kitapta demiyor muydu ‘Mazide kalan her şey kısa sürmüş demektir.’ Diye. Peki, ben neden hala çok uzun bir zaman geçirmişim de hala o zamanlar geçmemiş gibi hissediyorum. Düşüncelerimi toparlayıp çözüm aramam gerekirken, çözümleri sizden bekliyorum…

4 yorum:

  1. Ağlıyorum, teşekkür ederim..

    YanıtlaSil
  2. Yoksa gerçekten unutmak istemiyor muyuz bazı şeyleri?

    Bazen unutmak acılarla başa çıkma yoludur insanoğlu için. İstediğimiz için değil de "devam edebilmek" için unuturuz. Yine de aklımızda kalanlar ya da unuttuklarımız, bunların bütünüyle biz gerçekten biz oluruz.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yurege dokunan yorumunuz icin cok tesekkur ederim.

      Sil